Een vrouw met twee kleine kinderen en mezelf zijn kon ik niet.
Ik ben weggetrokken uit een leven dat me niet meer dienen kon en woonde lange tijd op een plek om stilte te vinden, rondom en binnenin. 
De ochtenden daar, het licht en de schoonheid waren de zuiverste elementen die me voor het eerst opnieuw raken konden.
Mijn hele kleine leven werd mijn nieuw onderzoeksterrein en zodoende werd fotograferen mijn dagelijkse manier om vanuit een diepe ervaring opnieuw tot leven te komen.
Het besef dat ik mezelf op die wijze toegang heb geschonken tot een immense levensenergie heeft mij voorgoed tot een ander mens laten geworden. Zo leerde ik luisteren naar mezelf en ontdekte er mijn talenten.
Het openstellen van die plek voor vrienden en kennissen in de vorm van een expositie was een confronterende maar uiterst deugdzame ontwikkeling. Het bleek een krachtige opening van een blijvende zoektocht naar een passende plek om mijn passie te laten gedijen. Zo werd ik twintig jaar na mijn studie de fotografe en vrouw die ik altijd had willen zijn.

Ik studeerde fotografie in Sint-Lucas Brussel. Na 4 intensieve studiejaren was ik mijn eigen taal niet machtig. Met een diploma Afrikaanse Talen en Culturen (UGent) kwam ik terecht bij de Dienst Opvang Asielzoekers en werkte als begeleider voor het Rode kruis.

Toen ik 32 was kreeg ik mijn eerstgeborene Renée. Drie jaar later werd Madeleine geboren. Zij toonden mij de weg. Nu ben ik 47 en gelukkig met wie ik ben en wat ik doe. 

Using Format